« اين را از آن و آن را نيز از هم جدا كردم و آنها را به حال خود گذاشتم تا مدتها پوسيده بمانند » . ( 1 ) اين ابيات ، سرشار است از دعوت به عبرت گرفتن و پند آموختن از سرنوشت انسان و اينكه او وقتى در دل خاك قرار داده شود ، به زودى متلاشى مىگردد و زيباييش از بين مىرود و پس از اندك مدتى ، به صورت مقدارى خاك ناچيز در مىآيد . ( 2 ) 5 - « اعشى » اين ابيات را به امام حسين عليه السّلام نسبت داده است : كلّما زيد صاحب المال مالا * زيد فى همّه و فى الاشتغال قد عرفناك يا منغصة العيش * و يا دار كل فان و بال ليس يصفو لزاهد طلب الزهد * اذا كان مثقلا بالعيال « 1 » « هر قدر كه ثروتمند بر ثروتش افزوده شود ، به اندوه و گرفتاريش افزوده مىگردد » . « تو را اى تيره كنندهء زندگى ! و اى جايگاه هر نابود شونده و از بين رونده ! شناخته‌ايم » . « براى هيچ زاهدى طلب زهد ميسّر نمىشود هرگاه بار خانواده‌اش سنگين باشد » . ( 3 ) در اين ابيات ، امام دربارهء پديدهء خاصى از پديده‌هاى زندگى سخن گفته كه عبارت است از اينكه انسان هر قدر زمينهء ماديش گسترده‌تر شود ، دردها و غمهايش فراوانتر مىگردد و تلاش و زحمتش در راه جريان بخشيدن امور ثروتها و زياد كردن منافع آنها ، بيشتر مىشود .

--> ( 1 ) ابن عساكر ، ترجمة امام الحسين ، ص 232 .